Langdurig verminderd effect van cumarinederivaten na gebruik van rifampicine

Utrecht, september 2007,

Collega Harmsze et al. beschrijven gedetailleerd het verloop van de INR na het starten en beëindigen van het gebruik van rifampicine en brengen overtuigend de belangrijke boodschap naar voren dat een farmacokinetisch interactie-effect als gevolg van enzyminductie lang kan aanhouden na het beëindigen van de toepassing van de inductor (2007:1945-9). In dit verband willen wij graag wijzen op de standaard ‘Afhandeling cumarine-interacties’ die is te raadplegen via de website van de Federatie van Nederlandse Trombosediensten (FNT; www.fnt.nl, doorklikken op ‘interacties’). In deze standaard zijn afhandelingen opgenomen voor geneesmiddelinteracties met cumarinen die naar het oordeel van de Commissie Interacterende Medicatie Cumarines relevant zijn. Hierin is onder meer duidelijk aangegeven dat een enzyminducerend effect doorgaans geleidelijk op gang komt en ook weer traag verdwijnt na het stoppen met de inductor, wat door de casusbeschrijving van Harmsze et al. wordt ondersteund.

Wij zouden graag een inhoudelijke opmerking willen toevoegen. De auteurs geven aan dat de R-enantiomeer van acenocoumarol een groter antistollend effect heeft dan de S-enantiomeer. De S-enantiomeer van acenocoumarol is echter, net zoals dat geldt bij de overige cumarinen, intrinsiek sterker werkzaam dan de R-enantiomeer.1 In de praktijk berust het antistollingseffect van acenocoumarol vooral op de R-enantiomeer, omdat S-acenocoumarol een extreem korte eliminatiehalfwaardetijd heeft (< 2 h). Echter, bij patiënten met een bepaald genetisch polymorfisme (dragers van CYP2C9&ast;3, 13-20&percnt; van de Nederlandse populatie) is de eliminatiehalfwaardetijd van S-acenocoumarol 9 h.2 De sterker werkzame S-enantiomeer draagt dan wel degelijk bij aan het antistollingseffect.

De auteurs zien af van een antwoord.