Laboratoriumdiagnostiek van Lyme-borreliose

– Three stages can be observed in Lyme borreliosis: the acute stage (with dermal and systemic disease), an intermediate stage (with neurological and cardiovascular complaints and myositis), and a chronic stage (with arthritis, low back pain, dermatological and neurological complaints).

– If no acute stage with erythema chronicum migrans is seen, laboratory tests must provide the diagnosis. In the socalled two-test protocol at least two different tests must be positive for a definite diagnosis.

– Because culture is difficult, serology (demonstration of specific IgM and IgG antibodies against spirochaetal antigens) is the preferred technique.

– Cross reactions, antigenic variations and differences in antigenic expression in American and European strains may cause false-negative and false-positive results with the current tests. Moreover, previous use of antibiotics can interfere with the production of specific antibodies, and the effect of therapy is not correlated with height and behaviour of antibody titres.

– Additional investigation with immunoblot techniques, demonstrating specific antibody patterns may be valuable.

– An interesting alternative, not yet fully developed, is detection of specific antigens in tissues.

Samenvatting

– Bij Lyme-borreliose worden onderscheiden: een acute fase (met dermatologische en systemische verschijnselen), een intermediaire fase (met neurologische en cardiovasculaire klachten en myositis) en een chronische fase (met artritis, lage rugpijn, dermatologische en neurologische klachten).

– Als er geen acute fase met erythema chronicum migrans is waargenomen, moet vooral de laboratoriumdiagnostiek de doorslag geven. Het zogenaamde 2-testprotocol houdt in dat tenminste twee verschillende laboratoriumtests positief moeten zijn om de diagnose met zekerheid te stellen.

– Omdat kweek moeilijk is, wordt meestal een serologische bepaling aangevraagd (voor het aantonen van specifieke IgM- en IgG-antistoffen tegen diverse antigenen van de spirocheet).

– Kruisreacties, antigene variaties en verschillen in antigeenexpressie bij Amerikaanse en Europese Borrelia-stammen kunnen leiden tot fout-negatieve en fout-positieve testuitslagen bij de huidige tests. Bovendien interfereert antibioticumgebruik met de productie van specifieke antistoffen en correleert het effect van therapie niet met de hoogte en het verloop van titers.

– Aanvullende diagnostiek met immunoblottechnieken, waarbij specifieke antistofpatronen worden aangetoond, kan van voordeel zijn.

– Een alternatief is de detectie van specifieke antigenen in weefsels, een methode die nog onderontwikkeld is.