Eerste orale GLP1-agonist geïntroduceerd

Sinds deze zomer is semaglutide in Nederland ook als orale formulering verkrijgbaar. Semaglutide is 1 van de 5 glucagonachtige peptide-1(GLP1)-agonisten die in Nederland op de markt zijn voor de behandeling van patiënten met diabetes mellitus type 2. De andere zijn dulaglutide, exenatide, liraglutide en lixisenatide. Tot nu toe waren al deze GLP1-agonisten alleen voor subcutane toediening verkrijgbaar.

Semaglutide is nu in tabletvorm verkrijgbaar onder de merknaam Rybelsus. De tabletten bevatten natriumsalcaprozaat als absorptieversterker, waardoor orale toediening mogelijk is. Patiënten moeten oraal semaglutide eenmaal daags innemen op de nuchtere maag. Na inname moeten ze minimaal 30 minuten wachten met eten, drinken of het innemen van andere orale geneesmiddelen.

Het effect van oraal semaglutide op macrovasculaire complicaties en mortaliteit is onderzocht in de PIONEER-6-studie (N Engl J Med. 2019;381:841-51). Deze studie vergeleek oraal semaglutide met een placebo bij 3183 patiënten. De patiënten hadden een cardiovasculaire aandoening of chronische nierziekte in de voorgeschiedenis, of minimaal 1 risicofactor voor cardiovasculaire aandoeningen. De mediane follow-up was 1,3 jaar. Het primaire eindpunt was een combinatie van cardiovasculaire sterfte, niet-fataal myocardinfarct en niet-fatale beroerte. Er bleek geen verschil tussen beide groepen voor dit eindpunt: het kwam voor bij 3,8% van de patiënten met oraal semaglutide versus 4,8% van de patiënten met placebo (hazardratio (HR): 0,79; 95%-BI: 0,57-1,11). Dit in tegenstelling tot subcutaan semaglutide, dat in de SUSTAIN-6-studie (N Engl J Med. 2016;375:1834-44) wel een effect had op dezelfde uitkomstmaat (6,6% vs. 8,9%; HR: 0,74; 95%-BI: 0,58-0,95). De follow-upperiode van de SUSTAIN-6-studie was met 2,1 jaar echter langer dan de follow-upperiode van de PIONEER-6-studie. Hierdoor traden er meer cardiovasculaire events op, wat eraan kan hebben bijgedragen dat er een significant verschil werd gevonden.

Wat bijwerkingen betreft zijn er geen grote verschillen tussen oraal en subcutaan semaglutide. De meest voorkomende bijwerkingen van semaglutide zijn gastro-intestinale klachten; misselijkheid en diarree komen bij meer dan 10% van de patiënten voor. In de studies stopte 4% van de patiënten met oraal semaglutide vanwege gastro-intestinale bijwerkingen. Patiënten melden de gastro-intestinale bijwerkingen het vaakst tijdens de eerste maanden van behandeling.

De prijs en vergoedingsvoorwaarden zijn hetzelfde voor oraal en subcutaan semaglutide. Met circa € 1500 per jaar is semaglutide aanzienlijk duurder dan metformine (circa € 29 per jaar), gliclazide (circa € 40 per jaar) en NPH-insuline (circa € 75 per jaar, uitgaande van 10 eenheden per dag en exclusief aanvullende kosten voor monitoring etc.) (bron: Farmacotherapeutisch Kompas, augustus 2020). Semaglutide wordt evenals de andere GL1-agonisten alleen vergoed voor patiënten met een BMI ≥ 30 die semaglutide gebruiken in combinatie met metformine en een sulfonylureum(SU-)derivaat of met optimaal getitreerde basaalinsuline en metformine (al dan niet in combinatie met een SU-derivaat).