Enquêtecijfers lijken vaak overtuigend, zeker als ze extreem uitvallen. Maar hun methodologische basis is vaak minder stevig dan op het eerste gezicht lijkt.
Samenvatting
Koppen als ‘Een op de vier aiossen kampt met burn-outklachten’ of ‘Een op de vijf artsen zou niet meer voor geneeskunde kiezen’ duiken regelmatig op in vakmedia en landelijke pers.1,2 Zulke cijfers suggereren urgentie en objectiviteit. Maar schijn bedriegt. Vaak zijn deze uitkomsten gebaseerd op lage responspercentages, niet-representatieve steekproeven of vragenlijsten met methodologische beperkingen.3
In deze bijdrage pleiten wij voor een kritischer blik op dergelijke enquêteresultaten. Alleen dan kunnen ze daadwerkelijk bijdragen aan goed onderbouwd beleid in de zorg.
Reacties