De recidiverende peroneuspees-luxatie

Amersfoort, januari 1994,

In een recente aflevering van dit tijdschrift beschrijft collega Breederveld de problematiek en de behandeling van de peroneuspees-luxatie (1993;2694-6). Het is verrassend dat deze afwijking kennelijk zo veelvuldig voorkomt; de auteur beschrijft immers zijn ervaringen met 19 gevallen in een tijdsbestek van 5 jaar. Hij staaft daarmee zijn stelling dat kennen van dit letsel een voorwaarde is voor het herkennen ervan. Operatieve behandeling van deze aandoening lijkt tamelijk eenvoudig. Bij de recidiverende variant heeft de methode volgens Ellis Jones de voorkeur van de schrijver, gezien het optimale eindresultaat. Dat laatste werd niet altijd zonder complicaties bereikt, maar die waren van voorbijgaande aard. Chirurgen-traumatologen zullen deze bezwaren reeds kennen van de Watson-Jones-plastiek voor het laterale enkelbandletsel. Omdat bij beide methoden gebruik wordt gemaakt van een vrij (gedevitaliseerd) peestransplantaat, hoeft over deze complicaties geen verbazing te bestaan.

Wellicht is de oplossing volgens Kelly (sagittale rotatie-osteotomie van het laterale deel van de malleolus) te verkiezen. Maar ook daarbij dient men rekening te houden met een niet te onderschatten operatietrauma wegens een misschien hinderlijke, maar relatief onschuldige aandoening.

Om deze problemen te vermijden hebben wij reeds enige jaren geleden tot volle tevredenheid onze toevlucht genomen, ook voor de al langer bestaande laterale enkelbandruptuur, tot de in 1980 door Stöhr en Huberty gelanceerde periostplastiek, waarbij nauwelijks ‘gezonde’ structuren worden opgeofferd.1 De verkregen lengte van dit neo-retinaculum is ruimschoots voldoende om het aan de tuber calcanei dan wel de achillespees te kunnen fixeren.