Artikel
Het Geneesmiddelenvergoedingssysteem (GVS)1 bestond per 1 juli 2001 10 jaar. Het GVS richt zich op twee onderdelen van het marktfalen, te weten falende informatie-uitwisseling tussen patiënt/consument en productaanbieder, en falende prijsvorming. Het GVS heeft als doel de hieruit resulterende groei van de kosten van de extramurale geneesmiddelenvoorziening te verminderen, zonder de kwaliteit daarvan aan te tasten. Het GVS maakt gebruik van twee mechanismen: de toelating van nieuwe geneesmiddelen tot de verzekerde zorg en de prijsstelling van toegelaten en bestaande geneesmiddelen. Een tweede wettelijke maatregel, parallel aan het GVS, is de Wet Geneesmiddelenprijzen (WGP), die een maximumprijs voor een geneesmiddel…
(Geen onderwerp)
Noordwijkerhout, september 2002,
Pronk et al. (2002:1729-33) betreuren het dat het prijs- en kostenniveau van de geneesmiddelen niet te temperen is. Er wordt nu effect verwacht van efficiëntere inkoop door de verzekeringen. Binnenkort gaan de verschillende verzekeringsmaatschappijen met elkaar concurreren bij de burgers door middel van de hoogte van hun premies. Ze moeten daarvoor voordelige geneesmiddelen inkopen. De goedkope verzekering verschaft dan alleen de goedkoopste toedieningsvormen van elk geneesmiddel. Wat moet dan de keuze zijn van een patiënt die wél met een goedkoop anti-asthmaticum genoegen neemt, maar voor zijn hypertensie een middel wenst dat toevallig duur is?
Het is moeilijk kiezen tussen de goedkope en de dure polis. Deze verzekerde zal waarschijnlijk wel kiezen voor de dure polis. Het totale prijsniveau gaat dan weer een klein beetje omhoog. Wég concurrentie-effect.
De schrijvers menen zelf al dat inkoopvoordelen zo moeilijk aan de verzekerde kunnen worden doorgegeven.
Effectieve marktwerking vereist dat de consument van elk artikel op een directe manier prijs en kwaliteit kan keuren. Waarom niet een eventuele prijsverhoging geheel ten laste laten komen van de eigen bijdrage? Dan bewaakt de (particulier) verzekerde uit direct eigen belang de ongemotiveerde prijsverhogingen, door zo nodig met de voeten te stemmen in de richting van de goedkopere apotheek (bijvoorbeeld die van de verzekering zelf). Er wordt dan geen eigen bijdrage van 10% verlangd van elke rekening, maar 90% vergoed van het algemeen gemiddelde prijsniveau van een artikel. En de apotheken zouden, zoals iedere gewone detailhandelaar, verplicht kunnen worden om alle prijzen goed zichtbaar te tonen op prijskaartjes en -lijsten voor iedere voorbijganger en geïnteresseerde.