Buikligging bij niet-beademde patiënten met covid-19

Ter discussie
17-02-2021
Sushil K. Badrising, Stephan P. Keijmel en Bram Kok

In Nederland wordt buikligging toegepast bij geïntubeerde IC-patiënten met zeer ernstige respiratoire insufficiëntie door covid-19. In Suriname is ervaring opgedaan met buikligging bij niet-beademde patiënten met dreigend respiratoir falen. Wat zijn die ervaringen en wat zijn argumenten vóór en tegen buikligging?

Sinds juli 2020 verleent Nederland ondersteuning aan de Surinaamse gezondheidszorg wat betreft de preventie en behandeling van covid-19. In die maand nam het aantal SARS-CoV-2-besmettingen in Suriname explosief toe. De covid-19-zorg werd zo veel mogelijk geconcentreerd in één ziekenhuis, dat beschikte over 129 klinische bedden en 8 IC-bedden. Vanwege de schaarste aan IC-bedden verbleven patiënten met dreigend respiratoir falen noodgedwongen op de verpleegafdeling. Het ziekenhuis beschikte over basisfaciliteiten, zoals zuurstofvoorziening, laagmoleculaire heparine, dexamethason en enkele ‘continuous positive airway pressure’(CPAP)-apparaten, maar niet over voldoende faciliteiten om patiënten te monitoren of een medium-careafdeling. In een latere fase zijn deze voorzieningen wel getroffen.

Ervaringen in Suriname

Op de verpleegafdeling legden wij covid-19-patiënten met pulmonale betrokkenheid en een hoge zuurstofbehoefte gedurende wakkere periodes op de buik. Onze hypothese was dat buikligging mogelijk invasieve beademing en een IC-opname voorkomt. Omdat wij bij hen een ernstig ziektebeloop verwachtten, positioneerden wij patiënten met een zuurstofbehoefte ≥ 5 l/min en een ademhalingsfrequentie ...