Beeldvormend onderzoek bij een verwarde patiënt

Casuïstiek
06-03-2019
Marieke A. Dogterom, Hannie Eggink en Stef L.M. Bakker

De consulent van de afdeling Neurologie wordt regelmatig door andere afdelingen gevraagd om iemand te beoordelen in verband met verwardheid, al dan niet gepaard gaande met koorts. De vraag die daarachter ligt is dan: is er iets anders aan de hand dan een ‘simpel’ delier? Als onderzoek naar een infectiehaard bij een verwarde patiënt met koorts nog niets heeft opgeleverd, is de drempel voor een lumbale punctie laag. Maar welke aanvullende waarde heeft beeldvormend onderzoek bij een verwarde patiënt?

Reacties (2)

Inloggen om een reactie te plaatsen
Wiebe Huisman
11-03-2019 15:26

beeldvorming

Jammer dat de casus van Marieke Dogterom en anderen moet dienen om vaker gebruik van beeldvorming te bepleiten bij een verwarde patient. Want de ziektegeschiedenis van deze patiente, een subacute, snel progressieve cognitieve stoornis, met koorts, met verhoogde infectie parameters, na een wortelkanaalbehandeling, welke werd gecompliceerd door een infectie, had op klinische gronden kunnen leiden tot het vermoeden van een cerebrale infectie. En juist de CT hersenen zette de clinici op het verkeerde been, omdat de daarop geziene afwijking bij een infarct paste en zo bijdroeg aan de vertraging van de de noodzakelijke behandeling van de abcessen. De CT hersenen is hier juist mede debet aan een vertraging in het diagnostisch proces. En dan zijn de afwijkingen op de MRI, bij ontbreken van een klinisch vermoeden, "geheel onverwacht".

Verder lijkt het mij goed om een term als verwardheid  niet als beschrijving van de klinische toestand te accepteren. Ging het hier alleen om incoherent denken, ongeorganiseerd in tijd en plaats, of voldeed de patient inderdaad aan de voorwaarden van een delier, welk woord later in de tekst wordt gebruikt, maar zonder ondersteunende argumenten?

Wiebe Huisman, neuroloog,  Van Weel-Bethesda Ziekenhuis

 

.

Stef Stef Bakker
12-03-2019 09:43

reactie auteurs

Wij danken collega Huisman voor het aandachtig en kritisch doorlezen en het becommentariëren van ons artikel en zijn het met hem eens dat al zo lezend op klinische gronden reeds bij opname het vermoeden had kunnen ontstaan op een cerebrale infectie. De realiteit leert echter dat meerdere neurologen de beelden van de CT scan (bij opname) niet-optimaal hebben geïnterpreteerd op de generale ochtendoverdracht en dat de MRI van de hersenen de juiste richting heeft gegeven aan de diagnosestelling. Natuurlijk zou het mooi geweest zijn om direct bij presentatie op de SEH een MRI en niet een CT te maken, maar ook in ons ziekenhuis wordt bij het overgrote deel van de patiënten nog steeds een CT scan gemaakt in de diensturen. De diagnose delier is gesteld op klinische gronden.

Stef Bakker, neuroloog