Auto-immune limbische encefalitis
Open

Belang van tijdige diagnostiek en behandeling
Klinische les
12-04-2012
Judith van Vliet, Jan Meulstee, Erwin G.T.M. Hartong en Wim M. Mulleners

Dames en Heren,

Limbische encefalitis is een zeldzame aandoening die gekenmerkt wordt door het subacuut ontstaan van cognitieve stoornissen, psychiatrische symptomen en gedragsstoornissen en door epileptische insulten.1 Aanvankelijk werd de ziekte beschouwd als een paraneoplastisch fenomeen. Steeds vaker wordt geen maligniteit gevonden, maar is er sprake van auto-immune encefalitis. Bij deze aandoening worden vaak auto-antistoffen aangetoond tegen het spanningsafhankelijke kaliumkanaal (‘voltage-gated potassium channel’, VGKC) of tegen de N-methyl-D-aspartaat-receptor (NMDAR); men spreekt dan van auto-immune limbische encefalitis. Zowel limbische encefalitis met anti-VGKC- als met anti-NMDAR-antistoffen reageert vaak goed op immunomodulerende therapie. Aan de hand van 2 casussen beschrijven we het klinisch beeld en benadrukken het belang van snelle diagnostiek en behandeling.

Patiënt A, een 69-jarige man, meldde zich na een gegeneraliseerd tonisch-clonisch insult op de Spoedeisende Hulp. Daar kreeg hij een 2e gegeneraliseerd tonisch-clonisch insult. Zijn voorgeschiedenis vermeldde hypertensie en een urotheelcelcarcinoom, waarvoor hij een bilaterale nefrectomie had ondergaan en ...