Acute verandering

Geert Luiken
Citeer dit artikel als: Ned Tijdschr Geneeskd. 2015;159:B1162

Geert Luiken is in opleiding tot internist acute geneeskunde. Samen met 3 collega’s schrijft hij over de werkervaringen in dit relatief nieuwe vakgebied. De opleiding in Rotterdam wordt verzorgd vanuit het Erasmus MC in samenwerking met het Maasstad ziekenhuis en het Sint Franciscus Gasthuis (g.luiken@live.nl).

Deze week was mijn eerste werkdag in een nieuw ziekenhuis. In het laatste jaar van mijn opleiding tot internist acute geneeskunde mag ik in een groot perifeer ziekenhuis ervaring opdoen voor mijn toekomstige rol als supervisor op een SEH. Zo’n eerste dag is altijd wat onwennig. Vaak zijn er dingen nog niet geregeld. Het kost soms moeite om alle benodigde pasjes, toegangscodes en kleding te verzamelen, die nodig zijn voordat ik de eerste patiënt kan zien.

Inmiddels heb ik al in 5 verschillende ziekenhuizen gewerkt. Wat mij telkens verbaast, zijn de grote verschillen in de medische zorg, zelfs in deze tijd van protocollering en ‘evidence-based medicine’. Wordt in ziekenhuis A bij een exacerbatie COPD prednisolon 50 mg intraveneus toegediend, in ziekenhuis B zou dezelfde patiënt prednison 30 mg oraal krijgen. Terwijl ziekenhuis A en B nog geen 5 km van elkaar vandaan liggen… Dit is maar een voorbeeld, maar ik kan me voorstellen dat dit verwarring bij patiënten kan geven. Leiden al deze verschillen in diagnostiek en therapie werkelijk allemaal tot dezelfde uitkomst? Hoeveel makkelijker zou het ook voor artsen zijn als er meer uniformiteit zou bestaan. Omdat acute interne geneeskunde een relatief nieuw vakgebied is zonder ingesleten gewoontes per ziekenhuis of arts, ligt daar een uitgelezen kans om vanaf het begin te werken aan goede standaarden en harmonisatie.

Op weg naar de eerste overdracht. Ik ben benieuwd hoe deze hier verloopt. Het blijkt echter dat ik zonder pasje niet binnenkom en moet wachten op een passerende collega. Na mij aan een grote groep nieuwe collega’s te hebben voorgesteld, worden de 50 patiënten die in het weekend zijn opgenomen in een sneltreinvaart door de dienstdoende collega van de nacht besproken.

Daarna volgt een eerste kennismaking met de SEH en de verpleging en wordt het tijd de geheimen van weer een nieuw elektronisch patiëntendossier te doorgronden. Soms zou een meer centrale planning in de gezondheidszorg toch zo zijn voordelen hebben. De verspilling van geld en moeite die gepaard gaan met het in ieder ziekenhuis aankopen en ontwikkelen van een ander systeem vind ik nog steeds indrukwekkend.

Een nieuwe collega arts-assistente komt de eerste patiënte overleggen. Het verhaal klinkt als hyperventilatie, maar dan zegt ze: ‘En de Pco2-waarde is 10’. Gelijk ben ik gealarmeerd. Hoe kan dat nu, zo’n hoge Pco2? Misschien moet ik toch even zelf gaan kijken. Ik zeg tegen mijn collega dat ik me zorgen maak en vraag of de patiënte nog wel aanspreekbaar is. Deze kijkt mij echter verbaasd aan en zegt: ‘EenPco2 van 10 is toch juist laag?’ Ik was even vergeten dat in dit ziekenhuis de Pco2 in mmHg wordt uitgedrukt en niet in kPa.

Veranderen van ziekenhuis valt niet mee.

Geen koude douche

Gerelateerde artikelen

Reacties