Annabel Groot

Wat wilde u vroeger worden?

Ik was een creatief kind en knutselde met ongeveer alles wat los en vast zat. Mijn ouders hebben ooit visitekaartjes voor me besteld waarop onder mijn naam de term “knutselaar” stond. In zekere zin denk ik dat mijn vak deels creatief is, maar dan met een nuttige uitkomst in plaats van een kartonnen laptop.

Welke levende arts bewondert u het meest en waarom?

Eigenlijk bewonder ik niemand in het bijzonder. Ik ben daar te nuchter voor en misschien ook wel te kritisch. Over het algemeen bewonder ik wel mensen die ergens waanzinnig goed in zijn omdat ze daar bovengemiddeld veel energie in steken, maar er toch bescheiden onder blijven.

Wat is de grootste vergissing in uw carrière geweest?

Achteraf bezien had ik best wel wat minder hard mogen werken, want ik ben straks medisch specialist op mijn dertigste. Het is niet zo dat ik tussendoor geen lol heb gehad of nooit een verre reis heb gemaakt, maar ik vind dat ik verantwoordelijk werk heb en daarom stel ik me ook zo op. Verder is mijn carrière nog jong, dus ik kan nog een hoop vergissingen begaan.

Wat was de beste stap in uw carrière?

Kiezen voor de oogheelkunde. Wat een prachtig en belangrijk vak, ik ben echt trots dat ik dit mag doen. Maar ik denk (of hoop) eigenlijk dat iedere specialist dat van zijn eigen vak zegt.

Wat heeft u ertoe bewogen een artikel bij het NTvG in te dienen?

In principe moet iedere arts de basisvaardigheden van het lichamelijk onderzoek beheersen, en het meten van pupilreacties is zo’n vaardigheid. De theorie is te behappen, maar ik merk dat veel coassistenten en artsen de praktijk best lastig vinden, met name als de pupilreacties afwijkend zijn. Ik heb het stuk samen met mijn zusje geschreven, zij is nu anios neurologie. Een mooi voorbeeld van een raakvlak tussen onze twee specialismen.

Wat zou u doen als u 1 dag de baas in Nederland zou kunnen zijn?

Ik zou iedereen onmiddellijk de mobiele telefoon laten inleveren voor een dag. En dan eens kijken wat er gebeurt. Dan gaan mensen bijvoorbeeld boeken lezen en met elkaar praten. Of de weg aan elkaar vragen omdat ze geen navigatieapp hebben. Heerlijk. Of is dat te romantisch bedacht?

Waar bent of was u het gelukkigst?

Ik heb wel wat opties, maar de gemeenschappelijke deler is “thuis”. Of dat nu bij mijn ouders in Limburg is of op mijn eigen bank, dat maakt niet zoveel uit. Je voelt je toch thuis in een vertrouwde omgeving, dus in zekere zin is het ziekenhuis ook een soort thuis. Hoewel mijn vriend het misschien niet zo leuk vindt dat ik dit nu schrijf.

Wat is uw mooiste publicatie?

Ik heb er pas twee, en ik vind ze allebei even mooi.

Met welk dilemma worstelt u momenteel?

Tsja, welke dilemma’s hebben jonge, hoogopgeleide vrouwen? Ik heb weleens gedacht dat ik gewoon kapster had moeten worden, dan was het leven misschien wel een stuk makkelijker geweest. Waar ga je wonen, werken, wanneer begin je aan een gezin, wat wil je bereiken in je werk en in het leven? Dat lijken me toch redelijke vraagstukken.

Heeft u een ‘guilty pleasure’?

Hoezeer ik me ook probeer te voegen naar het gewenste ritme van de werkende mens: ik slaap echt het allerliefst uit. Ik hoopte in mijn puberteit altijd dat ik “later als ik groot was” wel lekker vroeg op zou kunnen staan, maar dat blijkt een illusie. Mijn ochtendroutine is daarom minutieus uitgekiend en beslaat zo’n vijf minuten van opstaan tot de deur uit gaan.

Welke persoonlijke ambities heeft u?

Plezier houden en groeien in mijn werkzaamheden als arts, groeien als mens, financieel onafhankelijk zijn, en een liefdevol en veilig thuis creëren voor mijn familie en mijn vrienden.

Waar kunt u zich over opwinden?

Over duizend dingen. Onrecht, kuddegedrag, je verantwoordelijkheid niet nemen, mensen die de schuld altijd buiten zichzelf leggen, oneerlijkheid, oorlog, het klimaat… Maar niet meer over de NS. Daar heb ik nu al zo lang ervaring mee dat het me nog nauwelijks interesseert als de trein weer eens te laat is.

Als u nu geen oogarts in opleiding was, wat zou u dan het liefste zijn? En waarom?

Waarschijnlijk zou ik SEH-arts zijn. Hartstikke mooi vak, toch? Het is lekker praktisch, breed, je mag samenwerken met alle andere specialisten, elke dag heeft weer een verrassend aanbod aan nieuwe casuïstiek en het kan af en toe behoorlijk spannend zijn.

Heeft u een tip voor studenten?

Ga bij jezelf te rade wat jij het allerbelangrijkst vindt in je werk en je leven, en trek je niks aan van wat anderen erover te zeggen hebben. Ik vind dat zelf best lastig maar het gaat niet om hen, het gaat om jou. Dus als jij graag een bepaald specialisme wilt kiezen en anderen trekken daarbij de wenkbrauwen op: laat ze maar lekker.

Wat is uw motto of lijfspreuk?

Ik twijfel tussen “wie schrijft, die blijft”, en “leven is bewegen, stilstand is achteruitgang”. Die laatste heb ik onthouden van een chirurg in Nieuwegein, van wie ik denk dat hij nu wel met pensioen is. Een heel inspirerende man, ik zie hem nog zo voor me. Maar je kunt prima twee motto’s hebben, toch?

Wat doet u om fit te blijven?

Ik ga regelmatig zwemmen, wielrennen en hardlopen. Vaak met vrienden, soms alleen. Maar voor mijn mentale fitheid is het ook prima om een avondje op de bank door te brengen voor de televisie. Soms moet je gewoon even ‘uitstaan’.

Wat doet u met familie en vrienden die aankomen met kwaaltjes?

Ik ben daar wel voorzichtig mee. Voor iets simpels kan ik best advies geven, en zeker voor iets oogheelkundigs. Maar bij twijfel zeg ik vaak dat ze toch maar even naar de huisarts moeten gaan.

Wat zou u willen veranderen in de zorg?

Zo’n landelijk EPD moet toch mogelijk zijn. Er zijn zoveel patiënten die verbaasd zijn als ik geen gegevens heb van de verwijzer, opticien, huisarts of de apotheek. De patiënt denkt dat het allemaal landelijk is geregeld, maar we zitten nog steeds op onze eilandjes faxen naar elkaar te sturen.

Krijgen dokters genoeg betaald?

Morele vraag. Mijn antwoord is ja. Al is het natuurlijk vreemd dat twee specialisten, in de nasleep van alle maatschapconstructies die nu langzaam over lijken te gaan in loondienst, voor hetzelfde werk in hetzelfde ziekenhuis totaal iets anders kunnen verdienen.

Aan wie zou u uw excuses willen aanbieden?

Ik kan eigenlijk niemand bedenken.

Wat zou u geweten willen hebben toen u jong was?

Dat alles wel goed zou komen zo lang je dicht bij jezelf blijft. Als je doet waar je in gelooft, waarvoor je gemotiveerd bent, dan hoef je je geen zorgen te maken.

Wat trekt u meestal aan naar uw werk?

Dat is afhankelijk van waar ik zin in heb. Het moet comfortabel zijn, zeker als je een hele dag spreekuur doet en veel moet lopen. Maar er mag best iets moois onder die witte jas uitsteken, een leuke broek met een mooi paar schoenen.

Is de gedachte aan pensioen een droom of een nachtmerrie?

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het een nachtmerrie is. Maar een droom vind ik ook wel overdreven. Ik kijk er nog niet naar uit, want ik ben nog lang niet klaar. Sterker nog: ik begin net. Dus kom maar op!

Wat doet u met 1 miljoen euro?

Ik zou ongeveer voor de helft een fijn huis kopen, en de rest verdelen. Bijvoorbeeld in beleggen voor later, een busje kopen en daarmee lekker lang op reis gaan, en het steunen van goede initiatieven zoals een oogziekenhuis in een derdewereldland, bijvoorbeeld ‘Eye for Zambia’ ( www.eyeforzambia.org ).