Ziekteverzuim is een groot probleem vanwege het verlies van economische productiviteit, verzekeringskosten en medische kosten van langdurige arbeidsongeschiktheid. Onderzoek naar ziekteverzuim richt zich vooral op de bespoediging van terugkeer naar het werk, minder op het op de werkvloer houden van teruggekeerd personeel. Uit onderzoek van Corné Roelen van EMGO⁺ (VUMC) et al. naar incidentie en herhaling van ziekteverzuim blijkt dat recidieven het meeste voorkomen bij aandoeningen van het bewegingsapparaat en bij psychische stoornissen. De resultaten staan in Journal of Occupational Rehabilitation (doi:10.1007/s10926-009-9226-8).

Roelen en collega’s analyseerden ziekteverzuimgegevens van Nederlandse post- en telecommunicatiebedrijven in de periode van 2001 tot 2007. Van diverse aandoeningen bepaalden zij de incidentiedichtheid (ID) en recidiefdichtheid (RD) van ziekteverzuim.

137.172 werknemers droegen samen 363.461 persoonsjaren bij aan de studie en 36.342 werknemers hadden ten minste 1 verzuimepisode van minstens 3 aaneengesloten weken. De hoogste ID’s werden gevonden bij musculoskeletale aandoeningen (ID = 46,3 per 1000 persoonsjaren) en psychische stoornissen (ID = 27,7). De RD bij spier- en skeletziekten was 118,7 per 1000 persoonsjaren, anderhalf keer zo groot als de RD van de Nederlandse bevolking (RD = 81,6). De RD bij mentale stoornissen was 80,4 per 1000 persoonsjaren. Musculoskeletale en psychische aandoeningen verklaarden respectievelijk 37% en 21% van het totale ziekteverzuim. Hoe hoger het salaris, hoe minder risico op ziekteverzuim door recidieven. Medewerkers die meer dan 5 jaar bij een bedrijf werkten hadden minder risico op terugval dan degenen die minder dan 5 jaar voor hetzelfde bedrijf werkten.

Volgens de auteurs moeten interventies die terugkeer van personeel na ziekte bespoedigen zich ook richten op het verminderen van ziekteverzuim door recidieven, om zo werknemers beter aan het werk te houden.