Bij forensisch DNA-onderzoek wordt een DNA-profiel van een verdachte vergeleken met een DNA-profiel dat afkomstig is van biologisch sporenmateriaal gevonden op een plaats delict. Maar zo’n plaats delict is makkelijk te construeren. Ieder biologiestudent kan DNA namaken en de forensische analysemethoden zien geen verschil tussen natuurlijk en synthetisch DNA. Dit schrijven Israëlische forensisch onderzoekers in het tijdschrift Forensic Science International: Genetics (doi:10.1016/j.fsigen.2009.06.009).
Dan Frumkin en collega’s demonstreerden hoe gemakkelijk DNA te vervalsen is. Daarvoor ontdeden zij een bloedmonster (van een vrouw) van alle DNA-bevattende cellen, zodat de erytrocyten achterbleven. Aan de erytrocyten voegden ze DNA toe dat zij hadden verkregen uit een mannelijke haar en via PCR hadden vermenigvuldigd. Een monster van dit zogenaamde bloed stuurden zij op naar een forensisch lab voor routineanalyse. Het bedrog werd niet ontdekt. Dit zelfde wisten zij te doen met speeksel.
Bovendien lieten zij zien dat het mogelijk is om aan de hand van een DNA-profiel uit een forensische databank een DNA-monster te synthetiseren. Zulke profielen zijn niet gebaseerd op een geheel genoom, maar op een aantal fragmenten waarvan verschillende varianten vóórkomen. Als je die losse fragmenten die in een profiel voorkomen, fabriceert en aan elkaar plakt, is dat voldoende om het lab om de tuin te leiden. In principe zou een DNA-bibliotheek van 425 fragmenten genoeg zijn om ieder denkbaar DNA-profiel na te maken, aldus Frumkin et al.
In The New York Times (17 augustus 2009) werd al gespeculeerd over ‘genetische paparazzi’ omdat het via dezelfde technieken mogelijk is DNA van een bekend iemand te verzamelen aan de hand van een vastgehouden glas of sigarettenpeuk en er een ery- of speekselmonster van te maken. Een genetisch onderzoeksbedrijf kan dan worden ingeschakeld om de kans op bepaalde ziekten te onderzoeken. Het dagblad schrijft bezorgd te zijn omdat DNA veel eenvoudiger op een plaats delict te plaatsen is dan vingerafdrukken. ‘Wij creëren een justitieel systeem dat steeds meer van deze technologie afhankelijk is en dan blijkt dat het juridische bewijs op basis van DNA-sporen lang niet zo hard is als gedacht’.
