Bij forensisch DNA-onderzoek wordt een DNA-profiel van een verdachte vergeleken met een DNA-profiel dat afkomstig is van biologisch sporenmateriaal gevonden op een plaats delict. Maar zo’n plaats delict is makkelijk te construeren. Ieder biologiestudent kan DNA namaken en de forensische analysemethoden zien geen verschil tussen natuurlijk en synthetisch DNA. Dit schrijven Israëlische forensisch onderzoekers in het tijdschrift Forensic Science International: Genetics (doi:10.1016/j.fsigen.2009.06.009).

Dan Frumkin en collega’s demonstreerden hoe gemakkelijk DNA te vervalsen is. Daarvoor ontdeden zij een bloedmonster (van een vrouw) van alle DNA-bevattende cellen, zodat de erytrocyten achterbleven. Aan de erytrocyten voegden ze DNA toe dat zij hadden verkregen uit een mannelijke haar en via PCR hadden vermenigvuldigd. Een monster van dit zogenaamde bloed stuurden zij op naar een forensisch lab voor routineanalyse. Het bedrog werd niet ontdekt. Dit zelfde wisten zij te doen met speeksel.

Bovendien lieten zij zien dat het mogelijk is om aan de hand van een DNA-profiel uit een forensische databank een ...