De ongelijkheid in en de toegang tot de gezondheidszorg zijn slechter dan 30 jaar geleden, schrijft de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) in 2 rapporten.

Het World Health Report 2008 – dat dit jaar gaat over de manier waarop de basisgezondheidszorg georganiseerd, gefinancierd en toegankelijk is in rijke en arme landen – stelt dat die zorg in veel landen slechter is dan in 1978. Een reden daarvoor is dat landen zich te veel toeleggen op specialistische zorg of op dure biomedische interventies waardoor er te weinig aandacht is voor primaire preventie en basisgezondheidszorg zoals de beschikbaarheid van huisartsen. Mondiale netwerken leiden er volgens de WHO bijvoorbeeld toe dat wereldwijd een gezondere leefstijl wordt gepromoot, ook in landen waar nauwelijks water of goede woonomstandigheden zijn. Hygiëne- en gezondheidsonderwijs op lokaal niveau worden daarbij uit het oog verloren. Dit zelfde geldt voor het idee dat iedereen in een samenleving dezelfde gezondheidszorg nodig heeft. Veel landen zouden baat hebben bij intensivering van bijvoorbeeld de moeder-kindzorg. Als voorbeeld vergelijkt de WHO de kans die een Zweedse vrouw heeft om tijdens zwangerschap of baring te sterven (1 op 17.400) met die van een Afghaanse vrouw (1 op 8).

In het rapport ‘Closing the Gap in a Generation’ laat de WHO niet alleen de gezondheidsverschillen tussen landen, maar ook in een land zien. Verschil in zorg is afhankelijk van de sociale omgeving waarin men geboren wordt, opgroeit en werkt, stelt het rapport. Maar vaker dan vroeger lijkt het verschil ook af te hangen van hoe die zorg lokaal georganiseerd wordt. Zo is de levensverwachting van een kind in de buitenwijken van Glasgow (met slechte toegang tot zorg) 28 jaar korter dan van een kind dat 13 kilometer verderop in het centrum van Glasgow woont (met goede toegang tot de zorg). Internationaal is dit verschil nog groter: de levensverwachting van een kind in Lesotho is 42 jaar korter dan van een kind in Japan.