Laparoscopische radicale prostatectomie (LRP) en open radicale prostatectomie (ORP) doen niet voor elkaar onder wat betreft complicaties en additionele therapie. Patiënten die laparoscopisch worden behandeld verblijven wel korter in het ziekenhuis en hebben minder blaas- of urethraverstoppingen, maar dit hangt ook af van de ervaring van de chirurg. William Lowrance et al. van het Memorial Sloan-Kettering Cancer Center in New York wijzen hier op in Journal of Urology (2010;183:1366-72).
De onderzoekers zochten in een cohort van 5.923 mannen van 66 jaar en ouder met prostaatcarcinoom (stadium T1-T2) naar de postoperatieve verschillen tussen LRP en ORP.
Tussen 2003 en 2005 ondergingen 4.858 mannen ORP (82%) en 1.065 mannen LRP (18%). In beide groepen was de mortaliteit binnen 90 dagen na operatie minder dan 0,5%. Algemene medische of chirurgische complicaties deden zich voor bij 21% (LRP) en bij 24% (ORP) van de patiënten. Het aantal urogenitale en darmcomplicaties verschilde niet tussen de twee procedures (LRP 40% en ORP 35%), en ook additionele therapieën waren gelijk. Na LRP hadden patiënten een kleiner risico op blaas- of urethraobstructies. Van de patiënten die LRP ondergingen was het mediane ziekenhuisverblijf 2 dagen, de ORP-groep bleef 3 dagen in het ziekenhuis. Meer dan de helft van de LRP-operaties werd uitgevoerd door een chirurg met weinig laparoscopie-ervaring (minder dan 5 operaties per jaar). Opnameduur en het risico op urogenitale en darmcomplicaties varieerden omgekeerd met de ervaring van de chirurg..
Mannen met een indicatie voor radicale prostatectomie moeten volgens de auteurs geïnformeerd worden over de verschillen tussen de 2 technieken. Samen met een chirurg kunnen zij dan een weloverwogen besluit nemen.
Volgens Yair Lotan, uroloog in Texas, denken veel patiënten - veelal versterkt door de industrie - dat laparoscopische chirurgie beter is dan open chirurgie. ‘Patiënten verdienen het een realistische verwachting te hebben van de operatie-uitkomst’, aldus Lotan. ‘De belangrijkste informatie die patiënten moeten krijgen is niet de prostatectomie-benadering maar de ervaring van de chirurg.’
