In deze bundel, die op de streng protestantse Christelijk Gereformeerde exegese van de Bijbel is gebaseerd, lijken Humes (1711-1776) ‘ought’ en ‘is’ onwrikbaar samen te vallen. Volgens Hume kan men uit het ‘zijn’ (‘is’) geen ‘moeten’ of ‘verplichten’ (‘ought’) afleiden (niet meer geheel onomstreden).

De uitgangspunten bepalen op voorhand de conclusies, die meestal – uiteindelijk weinig genuanceerd – worden geformuleerd in een ethische ‘ís goed-ís kwaad’-dichotomie. De uitgebreid tentoongestelde en degelijke wetenschappelijke feitenkennis ten spijt, ligt het grote gelijk van de eigen uitgangspunten en de daaruit meestal logisch afgeleide conclusies van tevoren vast. Daarbij worden echter ...