We houden er zo van in Nederland. We leggen graag alles vast in maat en getal, en het liefst steeds vaker. Als dokter doen we niet anders, we meten de bloeddruk, leggen het gewicht vast, meten het cholesterol, en oh ja dokter, mag het prostaatspecifiek antigeen (PSA) er ook nog bij? Ook onze patiënten willen het graag, want als ‘alles’ is onderzocht, dan zal het wel goed zijn. Maar waarom zouden we alles moeten weten wat we kunnen weten?

Neem COPD. De NHG-Standaard beveelt hierbij regelmatige controle aan van de longfunctie. In dit nummer van het Tijdschrift staat een ontnuchterend relaas van Lisette van ...