Al sinds minstens 20 jaar bestaat er grote zorg over de wereldwijde toename van bacteriën die resistent zijn tegen verschillende antibiotica.1 Deze zorg wordt niet alleen gevoed door de prevalentiecijfers van resistente micro-organismen uit diverse landen (zoals bijvoorbeeld gepubliceerd door het European Antimicrobial Resistance Surveillance System (www.rivm.nl/earss), maar wordt vooral ook ingegeven door de volstrekt stagnerende ontwikkeling van nieuwe antibiotica. In een gezamenlijk rapport concluderen het European Centre for Disease Prevention and Control (ECDC) en het European Medicines Agency (EMEA) dat deze discrepantie het schrijnendst is voor de behandeling van infecties met multiresistente gramnegatieve bacteriën.2 In hetzelfde rapport wordt het aantal episodes van bacteremie veroorzaakt door Escherichia coli en Klepbsiella pneumoniae, die ongevoelig zijn voor cefalosporinen van de derde generatie, in 2007 becijferd op ongeveer 50.000. De sterfte die hiermee gepaard gaat wordt op 8.000 levens geschat. De juistheid van deze