NTvG nummer 5 2012

Etienne, de zoon van Carmelo Zagari, houdt de handen voor zijn ogen. Wil hij de wereld niet zien, is hij er nog te jong voor of is hij aan het dromen? Niet alles op het doek is even vrolijk of onschuldig. Er vindt immers ook een danse macabre plaats. Misschien, min of meer bewust, verlangt het kind ernaar verder te dromen, om het volwassen worden nog even uit te stellen, om nog even niet met de realiteit te hoeven leven. De vader-kunstenaar roept in zijn schilderij deze situatie, waarmee iedere ouder wordt geconfronteerd, even virtuoos als sensibel op. De wereld die Carmelo Zagari ons laat zien is sprookjesachtig, een soort laterna magica zoals hijzelf zegt. Ze fascineert omdat ze alles aan de orde kan stellen, alles ter sprake weet te brengen, maar op zo’n wijze dat ze, hoewel ze ons enigszins doet huiveren, toch niet echt afschrikt. Het gaat om een soort initiatieproces in de ‘grote wereld’, waarbij het leren leven niet zozeer bestaat uit een directe overdracht van feiten en kennis, van waarschuwingen voor gevaren en dreigingen. De magische kant van het werk heeft tegelijk bezwerende kracht. Hier hoeft niet alles te worden begrepen, maar hier wordt gewerkt aan een stevige basis om met de vragen van het leven om te kunnen gaan. Het doek krijgt zijn volle betekenis en kracht op het moment dat de menselijke kwetsbaarheid zich in alle ernst en hevigheid aandient.